Sanatorium Wiktor Cechini

Sanatorium Wiktor Cechini Medical i SPA w Żegiestowie-Zdroju to miejsce z duszą i jeden z najbardziej wyrazistych oraz cennych przykładów architektury modernizmu międzywojennego w Polsce południowej. Dla kuracjusza i jego rodziny ważne jest to, że wybór tego obiektu oznacza świadomą inwestycję w zdrowie w miejscu o wyjątkowej tożsamości. Budynek powstał jako materialny znak luksusu i nowoczesności Drugiej Rzeczypospolitej, a jego projekt przygotowali wybitni architekci lwowscy: profesor Jan Bagieński oraz Zbigniew Wardzała. To oni nadali mu charakterystyczny, geometryczny kształt zakorzeniony w nurcie funkcjonalizmu, dzięki czemu obiekt do dziś robi wrażenie swoją jasną, uporządkowaną formą.

Budowa sanatorium trwała w latach 1934–1936, a inwestorem była Spółdzielnia Dom Wypoczynkowy Urzędników Naftowych Małopolska. W historii tego miejsca jest też ciekawy, bardzo ludzki detal: o teren pod budowę ubiegał się w drodze licytacji sam Jan Kiepura, planując postawić tu kolejny luksusowy pensjonat. Ostatecznie grunt przejęła spółdzielnia naftowa, a obiekt nazwano na cześć prezesa spółdzielni, Wiktora Hłaski. Oficjalne otwarcie nastąpiło w czerwcu 1937 roku i już wtedy budynek zyskał miano najnowocześniejszego sanatorium w kraju, co do dziś wzmacnia poczucie, że kuracjusz trafia do miejsca budowanego od początku z myślą o wysokim standardzie pobytu.

Architektura Wiktora Cechini została podporządkowana maksymalnemu wykorzystaniu światła słonecznego i krajobrazu. Białe elewacje, liczne przeszklenia i obszerne tarasy projektowano z myślą o helioterapii, czyli leczeniu słońcem, dlatego przestrzeń już sama w sobie wspiera spokojny rytm uzdrowiskowego dnia. Podczas drugiej wojny światowej obiekt nie został zniszczony, choć pełnił inne funkcje: działała tu szkoła partyjna NSDAP oraz miejsce wypoczynku dla niemieckich urzędników wysokiego szczebla. Po wojnie sanatorium wróciło do funkcji uzdrowiskowej, przeszło okres upaństwowienia, a następnie gruntowną rewitalizację po przejęciu przez rodzinę Cechini. Dziś łączy historyczny szyk z nowoczesnymi rozwiązaniami technologicznymi, co dla seniora oznacza mądre połączenie tradycji i bezpieczeństwa codziennego użytkowania.

Obiekt jest wielopiętrowy, ale komunikację pomiędzy poziomami rozwiązano w sposób bardzo przyjazny seniorom: działają tu nowoczesne i ciche windy docierające na wszystkie kondygnacje mieszkalne, a także do poziomu bazy zabiegowej i strefy SPA. Windy są na tyle przestronne, by bez trudu pomieścić osoby poruszające się na wózkach inwalidzkich lub z pomocą chodzików rehabilitacyjnych. Wnętrza mają elegancki, uporządkowany charakter typu medical, gdzie czystość formy i medyczna sterylność spotykają się z ciepłem gościnności. Są jasne, wysokie i przewiewne, co sprzyja dobremu samopoczuciu mamy, taty lub każdego gościa potrzebującego oddechu od codziennego pośpiechu.

Modernizacja wykonana przez obecnych właścicieli objęła nie tylko odświeżenie fasady, ale przede wszystkim wymianę instalacji oraz dostosowanie budynku do restrykcyjnych norm przeciwpożarowych i sanitarnych. To ważny dowód bezpieczeństwa, który rodzina może odczytać jako realną troskę o zdrowie seniora. Sanatorium składa się z dwóch części: głównego budynku Wiktor z 150 miejscami noclegowymi oraz mniejszego budynku Wiktor II dla 18 osób, idealnego dla grup zorganizowanych albo osób szukających większej intymności. Cała infrastruktura została ukierunkowana na minimalizowanie barier architektonicznych: brak wysokich progów, szerokie korytarze i poręcze ułatwiające poruszanie się sprawiają wrażenie, że to przestrzeń zaprojektowana z troską.